Pielęgniarski savoir-vivre: Czy do pacjenta można mówić „na ty”?
Na oddziale spędzamy z pacjentem wiele godzin. Pielęgniarka/położna pomaga pacjentowi w czynnościach bardzo osobistych, rozmawia z nim o bólu, wydalaniu, higienie, lęku, śnie czy problemach rodzinnych. Niejednokrotnie jest przy nim wtedy, gdy chory czuje się bezradny, zawstydzony albo zależny od innych osób. Ta bliskość może sprawić, że język szybko staje się mniej formalny. Możemy mówić np.: „Panie Janie, podamy teraz lek”, „Pani Zosiu, proszę usiąść”. Ale również:
Kiedy bezpieczeństwo wymaga interwencji? Przymus bezpośredni w praktyce pielęgniarskiej
Przymus bezpośredni należy do najbardziej obciążających i odpowiedzialnych interwencji w praktyce pielęgniarskiej. Dotyczy sytuacji szczególnych, w których zachowanie pacjenta stwarza realne zagrożenie dla jego życia lub zdrowia, bezpieczeństwa innych osób albo w istotny sposób dezorganizuje funkcjonowanie oddziału czy przebieg udzielania świadczeń. Przymus bezpośredni powinien być rozumiany jako środek ostateczny, stosowany wyłącznie wtedy, gdy istnieją podstawy prawne i realna potrzeba ochrony życia, zdrowia lub bezpieczeństwa. Nie zastępuje komunikacji,...
Granice intymności: higiena, badania, cewnikowanie, gdy pacjent mówi „nie”
W praktyce pielęgniarskiej jedne z najtrudniejszych sytuacji nie dotyczą wyłącznie procedur, ale granicy między koniecznością opieki a prawem pacjenta do odmowy. To szczególnie wyraźne przy czynnościach naruszających intymność: toalecie ciała, pielęgnacji okolic intymnych, zmianie opatrunku, cewnikowaniu czy przygotowaniu do badania. Pacjent mówi: „nie”, odsuwa rękę, odwraca głowę, protestuje, milczy albo pozornie współpracuje, ale jest spięty i wyraźnie wycofany. Wtedy pielęgniarka staje przed realnym dylematem: gdzie kończy się opieka, a zaczyna przemoc...
Komunikacja z osobą starszą i osobami po próbach samobójczych - praktyczny przewodnik dla pielęgniarek
Komunikacja w pielęgniarstwie psychiatrycznym nie jest „miłym dodatkiem” do procedur, bywa interwencją ratującą życie. W rozmowie z osobą starszą czy z pacjentem po próbie samobójczej kluczowe jest to samo: bezpieczeństwo, godność, jasność przekazu i uważność na sygnały, że pacjent nie radzi sobie tu i teraz. Różni się natomiast tempo, język i to, na co musimy mieć szczególną wrażliwość: u seniorów częściej będą to bariery sensoryczne i poznawcze, a u osób po próbach: wstyd, lęk, ambiwalencja i ryzyko nawrotu kryzysu w krótkim czasie. Komunikacja bywa...
Zdrowie psychiczne - norma, patologia, stygmatyzacja, stereotyp
Zdrowie psychiczne to nie tylko brak choroby, to także zdolność do pełnego uczestnictwa w życiu społecznym i realizowania własnego potencjału. Jak odróżnić normę od patologii, a także jak walczyć ze stygmatyzacją i stereotypami w psychiatrii? Zdrowie psychiczne, obok wymiaru fizycznego i społecznego stanowi fundamentalny element zdrowia człowieka. Z perspektywy praktyki pielęgniarskiej jest ono nie tylko brakiem objawów choroby, lecz także zdolnością do skutecznego radzenia sobie z wyzwaniami dnia codziennego,...
Kodeks etyki zawodowej pielęgniarki i położnej - co oznacza w codziennej praktyce?
Prawo określa, co pielęgniarka i położna może, musi albo czego nie wolno jej zrobić. Ustawy, rozporządzenia i procedury porządkują zakres kompetencji, odpowiedzialność zawodową, zasady wykonywania świadczeń oraz organizację pracy. Kodeks etyki zawodowej odpowiada jednak na inne pytanie: jak wykonywać zawód w sposób zgodny z godnością człowieka, dobrem pacjenta, odpowiedzialnością zawodową i szacunkiem dla samego zawodu. Pamietajmy i miejmy na uwadze, że to nie jest dokument „na uroczystość...
